In het drijfverenmodel zijn een aantal hedendaagse drijfveren van wooncorporaties benoemd. Dit maakt nieuwsgierig naar de dominante drijfveren in het verleden en de toekomst. Met hulp van veel meedenkers op LinkedIn is het volgende schema opgesteld.
Bij het opstellen van dit schema werden de volgende zaken zichtbaar:
- Betaalbaarheid is nergens een dominante drijfveer. Terwijl betaalbaarheid natuurlijk wel de rode draad in de historie van corporaties is. Blijkbaar is betaalbaarheid toch meer een middel om de gewenste volkshuisvestelijke doelen te bereiken.
- De verzelfstandiging werd genoemd, maar heeft uiteindelijk geen plaats gekregen in het schema. Dat is arbitrair, maar is toch meer een push-factor dan een drijfveer.
- Drijfveren uit het verleden zijn eenduidig en nauwelijks omstreden. Maar naarmate we dichter in het heden komen, neemt ook het aantal perspectieven toe.
- Aan de toekomst wagen zich maar weinigen. Beschikbaarheid en duurzaamheid, en de hieraan verbonden uitputting van de aarde, zijn onomstreden. Maar de sociale component wordt minder sterk benadrukt.
Meerdere perspectieven
Als het gaat om de sociale component, leggen corporaties nu verschillende accenten. De ene vindt de individuele huurder het belangrijkst, de andere juist de collectiviteit van mensen. Maar net zo vaak beschouwen corporaties deze twee perspectieven in samenhang met elkaar. Maar zeker in stedelijke gebieden verschuift het zwaartepunt naar de collectiviteit omdat de vraagstukken steeds omvattender en complexer worden. De individuele problemen moeten steeds meer opgelost worden door vanuit het niveau van de buurt of de gemeenschap te denken en te handelen.
Samenlevingsopbouw
Ik heb deze trend samengevat in de drijfveer ‘samenlevingsopbouw’. Naast ‘duurzaamheid’ en ‘beschikbaarheid’ verwacht ik dat in het komende tijdperk ‘samenlevingsopbouw’ de dominante drijfveer wordt. Maar goed, de toekomst is moeilijk te voorspellen. Daarom kijk ik met spanning uit naar wat zich de komende jaren ontvouwt.
BLOGS LÉON BOBBE 